आसवं वाहू लागली

 

पहाट होता पिलांना सोडून
ती घरट्या बाहेर निघाली
मनाला घोर तिच्या लागे
पोरं माझी एकटीच पडली

हाजर शंकांचे वादळ घेऊन मनात
अन्न शोधात निघाली माऊली
जावे वाटे ना तिला सोडून असे
पण परत येनीची वेळ सांगून निघाली

मनात भितेचे वारे वाहतात
काळजात आस त्यांच्या सलामातीची
हुरहूर मनाला तिच्या लागे
काळजी अचानक येणाऱ्या वादळाची

काही अघटीत न घडावे
ना कोणी राक्षस न वादळ यावे
अश्रू तिच्या डोळ्यात भरले
पिल्ले माझी सुखरूप राहावे
 
सांजवेळ जवळ जवळ आली
आईची परतण्याची वेळ झाली
पिल्ल घरट्यात उत्सुकतेने
वाटे कडे डोळे लाऊन बसली

किलबिल पूर्ण शांत झाली
तरी आई कुठे ना दिसली
आई घरट्यात कशी नाही आली
डोळ्यातून पिल्लांच्या असावं निघाली

आई बरोबर काही वाईट घडलं
भिजल्या डोळ्यांनी आशा सोडली
चिव चिव ऐकू कानी आली
आईला बघून पिल्ल सुखावली

अन्न साठी चिवचिवाट नाही केली
आईच्या कुशीत जाऊन शिरली
पिल्लांना सुखरूप पाहून
डोळ्यातून तिच्या आसवं वाहू लागली...

***सचिन विश्राम कांबळे***