ती पहिली भेट

 

ती वेळ किती छान होती
आठवणीत ती रुजलेली
किती गोड आनंद देऊन
मनात घर करून राहिलेली

तिची माझी ती पहिली भेट
आठवली की क्षणभर न विलंब
अलगद हृदयाला स्पर्शून जाते
मनात एक हलकं गोड हास्य उमटते
परत ती जवळ आल्याचे भासते
होते त्या स्पर्शाची परत अनूभुती
काय वेळ किती छान होती ती

उभी समोर ती, लाजेत नजर पडलेली
माझ्यातही कंपाची वर्दळ सुरू झाली
थरथरत्या हाताने
तिचा हातात हात घेतला
जवळ ओढताच दोघांचा श्वास थांबला
ते क्षण तसेच टीपावे
तिथेच थांबावे,मनात आनंद देणारे
सरकुच नये असं वाटत होतं
ती लाजत होती चेहऱ्यावरील
लाटागत बटा बाजुला करत होती
काय वेळ किती छान होती ती

नजरा नजर भिडली
हृदयाची धडधड वाढली
इतकी जवळ ती
मनातली चलबिचल थांबली
बेभान होऊन प्रेम करावं
तिच्या सोबतच आयुष्य काढावं
अतूट नात दोघांत व्हावं
अशा असंख्य प्रश्नोत्तराची चुळबुळ
मनाला उत्साह देत होती
काय वेळ किती छान होती ती

जन्मभर साथ देण्याची
जीवनभर प्रेम करण्याची
एकमेकांना आधार देणारी
सर्व वाचणे देऊन घेऊन
परत भेटीचे आमंत्रण देऊन
अखेर नको असणारा निरोप घेतला
अन् ती सुंदर भेट मावळली होती
काय वेळ किती छान होती ती...

*सचिन विश्राम कांबळे*