घरात खूप एकटे एकटे वाटते
ना कुणाचं प्रेम ना कुणाच लाड
नको मोबाईल नको टीव्ही
नको खेळणी नको खाऊ
बसुन असं किती किती राहू
बसूनच आई बाबा सोबतचे चित्र रंगवले
आई बाबा माझे कुठे तरी हरवले
बेभान वाऱ्या सारखे सुटावे
बेधुंद निसर्गात रमावे
फुलांना पहावे झाडा वेलींना पाहावे
पावसात चिंब भिजावे खेळावे बागडवे
पण.... सोबत आई बाबा असावे
त्यांना कधी सोबत राहवे नाही वाटले
लाडणी कधी त्यांनी नाही भरवले
आईबाबा माझे कुठे तरी हरवले
कामात एवढे झाले व्यस्त हे भानच नाही
कोणी घरी आपली वाट बघतोय
कोणी आपली आठवण काढतोय
कोणीतरी आपल्या प्रेमात रडतोय
असे त्यांना कधीच नाही जाणवले
आई बाबा माझे कुठे तरी हरवले
त्यांनी माझ्या बरोबर खेळावं
त्यांनी माझ्या बरोबर फिरावं
मायेनं जवळ घेऊन गोंजाराव
लाडाने जवळ घ्यावं असं कधी नाही वाटलं
आठवून आठवून डोळे ते अश्रूंनी भरले
आई बाबा माझे कुठे तरी हरवले
एकटं असं जगणं नको वाटतं
प्रेमा शिवाय त्याच्या,जीवन नको वाटतं
शाळा सोडून उनाड भटकू वाटतं
अहंकारात,मिजास करत जगावं वाटतं
विचारांनी या खूप खूप रडवले
आईबाबा माझे कुठे तरी हरवले
नको पैसा,कशाला चिंता भविष्याची
गरज आहे ती फक्त त्यांचीच
त्यांच्या आपुलकीची,लाडाची,काळजीची
वाट पाहतो त्या मातृत्वेने भरलेल्या त्यांच्या प्रेमाची
मनात वेदना हुंदक्यानी ते भरले
आई बाबा माझे कुठे तरी हरवले
कळेल का कधी दशा माझी
कळेल का कधी व्यथा माझी
किती झुरतो मनातून
किती प्रेम करतो मनातून
कधी का त्यांचं प्रेम मला मिळेल?
न सांगता मी ,कधी प्रेम माझं त्यांना कळेल..
*सचिन विश्राम कांबळे*
खूप छान...👌👍✍️🍫
उत्तर द्याहटवाखुपच सुंदर...
उत्तर द्याहटवाअतिशय सुंदर च 👌👌👌👌🙏🙏
उत्तर द्याहटवाअतिशय सुंदर रचना 👌👌👌
उत्तर द्याहटवाखूप छान लिहिलंय अप्रतिम
उत्तर द्याहटवाअतिशय सुंदर रचना केली 👌
उत्तर द्याहटवासुंदर...!✍️������
उत्तर द्याहटवा